Generacje filmu

Dodano: 19.05.2011

Podczas planowania prac konserwatorsko-restauratorskich jednym z największych wyzwań jest znalezienie materiału filmowego o jak najlepszych parametrach obrazu i dźwięku. Chociaż idealnym, w tym przypadku, wydaje się być negatyw z kamery, przechowujący największą ilość informacji, to najczęściej jest on niedostępny.

Preprodukcja, produkcja i postprodukcja filmowa, z upływem lat, uległa diametralnemu przeobrażeniu. W okresie kina przedwojennego, do połowy lat 20., materiały przeznaczone do projekcji uzyskiwano bezpośrednio z negatywu „z kamery”. Praktyka ta musiała zostać zaprzestana, gdyż oryginalny negatyw ulegał szybkiemu zniszczeniu na skutek nadmiernej eksploatacji.

Aby temu zapobiec, na początku lat 20., zaczęto naświetlać dodatkowe materiały pomocnicze. Z oryginalnego negatywu powstawała kopia duppozytywowa, zwana lawendą. Wygląd jej był podobny do kopii kinowej, lecz charakteryzowała się mniejszym kontrastem i często nie posiadała ścieżki dźwiękowej lub posiadała tylko jej orientacyjny zapis. Z kopii duppozytywowej powstawał dupnegatyw służący do wykonania kopii eksploatacyjnych – kinowych. Dzięki materiałom pośrednim stało się możliwe naświetlenie wiele kopii filmu bez ryzyka uszkodzenia oryginalnego negatywu.

Negatyw „z kamery” jest najcenniejszym materiałem filmowym. Charakteryzuje się najwyższą jakością obrazu i dźwięku. Widoczne jest to zwłaszcza na przykładzie stopnia ziarnistości obrazu. Kopia filmu mimo własnego ziarna zawiera również ziarno przekopiowane, pochodzące z negatywu. Im większe ziarno tym mniejsza ostrość obrazu. Zatem za każdym razem gdy film był kopiowany na drodze fotochemicznej (analogowej) jego jakość ulegała obniżeniu.

I GENERACJA – NEGATYW
II GENERACJA – DUPPOZYTYW, pozytywowa pośrednia – lawenda,
III GENERACJA – DUPNEGATYW, negatywowa pośrednia – dupnegatyw,
IV GENERACJA – KOPIA pozytywowa – kinowa

Bezpośrednim materiałem wyjściowym do produkcji kopii eksploatacyjnych był dupnegatyw obrazu i dźwięku. Podczas oglądania dupnegatywu ustalano manualnie zmianę świateł poszczególnych scen. W miejscu w którym miała nastąpić modyfikacja wycinano przy krawędzi taśmy wgłębienie, które później, podczas kopiowania, było bodźcem do zmiany oświetlenia w kopiarce. Do niektórych typów kopiarek należało przygotować specjalne matryce, najczęściej były to papierowe taśmy sterujące zmianami oświetlania.

Wielkie przedsięwzięcia filmowe, takie jak chociażby Metropolis (1927), były planowane z ogromnym rozmachem. Produkcja opierała się na kilku oryginalnych negatywach filmowych. Materiały, podczas zdjęć, naświetlano jednocześnie, z ustawionych obok siebie kamer. W ten sposób powstawały negatywy różniące się kątem filmowania. Kilka negatywów umożliwiało zwiększenie postprodukcji filmowej. Każdy z nich był przeznaczony na innych rynek - krajowy lub zagraniczny. Dzięki tym praktykom eksploatacja oryginalnego materiału mogła zostać zwiększona.

Tagi: , , , ,

Ten wpis został opublikowany 19.05.2011 o 09:31 i jest zaszufladkowany do kategorii Historia techniki filmowej.
03.06.2011 dodano przez:

Mam pytanie: czy jeśli zachowaną kopię nitro przekopiuje się na bezpieczną taśmę, to wtedy też nazywa się ją dupnegatywem?
Czy dupnegatyw to każdy negatyw powstały z innej taśmy, a nie naświetlony w kamerze, czy tylko ten stanowiący „trzecią generację”?

03.06.2011 dodano przez:

Podczas kopiowania analogowego, z kopii filmu powstaje tzw. KONTRNEGATYW. Nazwa „dupnegatyw” jest stosowana tylko w przypadku trzeciej generacji filmu. Oczywiście, są to standardy, w praktyce możemy spotkać się z różnymi terminami, często używanymi zamiennie. Niemniej jednak z kopii nitro (pozytywu) podczas kopiowania analogowego powstaje, wspomniany powyżej, KONTRNEGATYW.